Και τώρα... τι;

  Έχω κλείσει τα μάτια μου και βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα μικρό παιδί. Μπροστά μου είναι η μητέρα μου, και την κοιτάω από χαμηλά προς τα πάνω, σαν θεό, και με παράπονο της λέω: «Κοίτα με.» Κάθομαι και περιμένω ένα βλέμμα της. Να με δει. Να δει ότι είμαι μπροστά της. Αλλά εκείνη είναι εγκλωβισμένη στο δικό της τραύμα. Στη δική της μητέρα. Κι εγώ… εκεί. Με τα χέρια σηκωμένα, να περιμένω μια αγκαλιά. Και περιμένω... Κοίτα με, μαμά. Κοίτα με. Κοίτα τις όμορφες ζωγραφιές που έχω κάνει. Κοίτα πόσο όμορφη είμαι. Κοίτα πώς έχω γίνει, πώς έχω μεγαλώσει, τι έχω καταφέρει στη ζωή μου. Πόσα πράγματα έχω καταφέρει. Πες κάτι, μαμά. Πες κάτι. Ένα μπράβο. Ένα «είμαι περήφανη». Πες: «είμαι εδώ για σένα». Αλλά κοίτα με. Και δεν με κοιτάς. Κοιτάς τη δική σου μητέρα. Και περιμένεις από εκείνη τα ίδια πράγματα που περιμένω εγώ από εσένα. Και έτσι με κοιτάει το παιδί μου. Αλλά δεν το βλέπω — γιατί κοιτάω εσένα. Και εσύ… δεν με βλέπεις καν. Κι ακόμα περιμένω. Μετά από τόσα χρόνια, το παιδί μ...

Όταν τα τραύματα μένουν ανοιχτά, η ζωή σου καθορίζεται από αυτά. Και μερικές φορές, οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται μέσα σε ερωτήσεις που δεν ήθελες ποτέ να κάνεις. Δεν θέλω να πω για την πρώτη φορά γιατί δεν την θυμάμαι. Λίγες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας υπάρχουν καταγεγραμμένες στο μυαλό μου. Τα άλλα είναι όλα ένα θαμπό τοπίο που ξεθαμπώνει όταν ακούσω κάτι από τη μητέρα μου ή τις αδερφές μου. Χωρίς να ξέρω αν είναι η αλήθεια αυτή, χωρίς να ξέρω ποια ήταν η δική μου αλήθεια. Αλλά ξεθαμπώνω τις εικόνες μου μέσα από τα λόγια τους. Από τη δική τους αλήθεια. Δημιουργώ εικόνες της δικής μου παιδικής ηλικίας από την αλήθεια τους. Πόσο πλάνη είναι αυτό; Αλλά και πόση αυτοπροστασία... Γιατί ξέρω ότι για να έχω ξεχάσει, υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος. Πάντα υπάρχει λόγος που ξεχνάμε. Και για αυτό, δεν θα με κατηγορήσω — όπως κάνω πάντα. Θα μου πω μπράβο που βρήκα τρόπο να προστατέψω εμένα, όταν κανένας άλλος δεν μπόρεσε να το κάνει. Έστω και με αυτόν τον τρόπο το κατάφερ...