“Κοίτα με, Μαμά"

 Έχω κλείσει τα μάτια μου και βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα μικρό παιδί. Μπροστά μου είναι η μητέρα μου, και την κοιτάω από χαμηλά προς τα πάνω, σαν θεό, και με παράπονο της λέω:

«Κοίτα με.»

Κάθομαι και περιμένω ένα βλέμμα της. Να με δει. Να δει ότι είμαι μπροστά της. Αλλά εκείνη είναι εγκλωβισμένη στο δικό της τραύμα. Στη δική της μητέρα.

Κι εγώ… εκεί. Με τα χέρια σηκωμένα, να περιμένω μια αγκαλιά. Και περιμένω...

Κοίτα με, μαμά. Κοίτα με.

Κοίτα τις όμορφες ζωγραφιές που έχω κάνει.

Κοίτα πόσο όμορφη είμαι.

Κοίτα πώς έχω γίνει, πώς έχω μεγαλώσει, τι έχω καταφέρει στη ζωή μου.

Πόσα πράγματα έχω καταφέρει.

Πες κάτι, μαμά. Πες κάτι.

Ένα μπράβο. Ένα «είμαι περήφανη».

Πες: «είμαι εδώ για σένα».

Αλλά κοίτα με.

Και δεν με κοιτάς.

Κοιτάς τη δική σου μητέρα.

Και περιμένεις από εκείνη τα ίδια πράγματα που περιμένω εγώ από εσένα.

Και έτσι με κοιτάει το παιδί μου.

Αλλά δεν το βλέπω — γιατί κοιτάω εσένα.

Και εσύ… δεν με βλέπεις καν.

Κι ακόμα περιμένω.

Μετά από τόσα χρόνια, το παιδί μέσα μου

ακόμα περιμένει να το δει η μαμά του.

Και έτσι ανοίγω τα μάτια μου.

Σκουπίζω τα δάκρυά μου.

Σκουπίζω τη μύτη μου.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα.

Κοιτάω την εικόνα της Παναγίας που κρατά τον Χριστό αγκαλιά

και σκέφτομαι:

«Εσύ τον είδες… Τουλάχιστον δες εσύ εμένα.»

Και τα δάκρυα συνεχίζουν να πέφτουν.

Όσο περιμένω...

Και κλείνω τα μάτια μου να κοιμηθώ.