Και τώρα... τι;

Όταν τα τραύματα μένουν ανοιχτά, η ζωή σου καθορίζεται από αυτά. Και μερικές φορές, οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται μέσα σε ερωτήσεις που δεν ήθελες ποτέ να κάνεις. Δεν θέλω να πω για την πρώτη φορά γιατί δεν την θυμάμαι. Λίγες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας υπάρχουν καταγεγραμμένες στο μυαλό μου. Τα άλλα είναι όλα ένα θαμπό τοπίο που ξεθαμπώνει όταν ακούσω κάτι από τη μητέρα μου ή τις αδερφές μου. Χωρίς να ξέρω αν είναι η αλήθεια αυτή, χωρίς να ξέρω ποια ήταν η δική μου αλήθεια. Αλλά ξεθαμπώνω τις εικόνες μου μέσα από τα λόγια τους. Από τη δική τους αλήθεια. Δημιουργώ εικόνες της δικής μου παιδικής ηλικίας από την αλήθεια τους. Πόσο πλάνη είναι αυτό; Αλλά και πόση αυτοπροστασία... Γιατί ξέρω ότι για να έχω ξεχάσει, υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος. Πάντα υπάρχει λόγος που ξεχνάμε. Και για αυτό, δεν θα με κατηγορήσω — όπως κάνω πάντα. Θα μου πω μπράβο που βρήκα τρόπο να προστατέψω εμένα, όταν κανένας άλλος δεν μπόρεσε να το κάνει. Έστω και με αυτόν τον τρόπο το κατάφερ...

       Βρίσκομαι παρούσα σε μια συζήτηση μεταξύ δυο αντρών (ηλικίας από 40 και πάνω). Εκ των οποίων ο ένας είναι άνθρωπος που ξέρω 12 χρόνια. Ένας άνθρωπος που έχω ζήσει μαζί του πολλές εμπειρίες και πολλά συναισθήματα. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχουμε μάθει να επικοινωνούμε. Και λέω υποτίθεται γιατί ακόμα παλεύω να βρω την τομή. Ακόμη παλεύω να λύσω παρεξηγήσεις που γίνονται στην επικοινωνία μας. Παρόλο που έχει βελτιωθεί η ποιότητα δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο που ακόμα δεν το έχουμε βρει. Γυρνάω λοιπόν στην συζήτηση μεταξύ των δυο αυτών φίλων που γνωρίζονται και κάνουν παρέα με τον δικό τους τρόπο πάρα πολλά χρόνια τώρα. Κάθομαι λοιπόν και παρατηρώ... Και δεν μιλάω... Προσπαθώ να μην βγάλω άχνα ώστε να μην επηρεάσω το κλίμα. Όσο μπορώ δηλαδή... Και ακούω προσεκτικά αυτά που εξιστορεί ο άνθρωπος (ο φίλος μου) στον φίλο του με πάσα λεπτομέρεια (σκηνές από τις ημέρες της πυρκαγιάς, όντας εθελοντής πυροσβέστης). Και όταν λέω με πάσα λεπτομέρεια μιλάω ...

Και κάθομαι και σκέφτομαι μετά από έναν τέτοιο χωρισμό τι πρέπει να κάνω; Να το δεχτώ ως έτσι είναι η ζωή πάμε για άλλα τώρα; Να θρηνήσω το χωρισμό μου μετά από τόσα χρόνια; Να θρηνήσω τον έρωτα που τελείωσε; Να χαρώ γιατί κάτι άλλο ξεκινάει; Οταν μία πόρτα κλείνει κάποια άλλη ανοίγει όταν κάτι τελειώνει κάτι άλλο ξεκινάει έτσι δεν λένε ;;; Να χαρώ που έκλεισε ένας επώδυνος κύκλος και να ελπίσω ότι τώρα θα έρθει η ώρα της ευτυχίας; Και σκέφτομαι ότι δεν έχω μάθει να θρηνω... Ούτε τον πατέρα μου δεν θρηνησα. Δεν ξέρω πως είναι. Όταν και καλά έπρεπε να το κάνω εγώ αφοσιώθηκα στην πνευματική αναζήτηση... Και εκεί βρήκα κάποια πατήματα να μπορώ να διαχειρίζομαι το τέλος... Μέχρι πρότινος νόμιζα ότι έκανα λάθος. Τώρα σκέφτομαι το θρήνο που πρέπει να βιώσω για τον χωρισμό μου για να μπορέσω να προχωρήσω και κάτι πάει κόντρα στα πιστεύω μου. Δεν νομίζω ότι πρέπει να θρηνήσω για κάτι. Δεν νομίζω ότι πρέπει να θρηνώ ούτε το χωρισμό ούτε το θάνατο ούτε το τέλος μιας κατάστασης. Φυσικά και όταν κ...

Και είναι και κάποιοι που σου λένε η φυγή δεν είναι λύση, αλλά δειλία. Αυτοί οι κάποιοι ήθελα να ήξερα έχουν έρθει ποτέ σε σημείο να θέλουν να φύγουν για να σταματήσουν να πονάνε ή απλά λένε κάτι έτσι χωρίς να σκέφτονται. Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί για την ψυχική μας υγεία  Αν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι  ΝΑΙ θα μείνω εδώ που είμαι και θα αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία είτε σωματική είτε ψυχολογική γιατί ΜΠΟΡΏ να το κάνω και έχω αντοχές , τότε ποιος μπορεί να ασκήσει κριτική σε μια απόφαση μας η οποία έχει παρθεί μετά από κάποια πολύ σημαντικά γεγονότα? Αυτό που έχω καταλάβει στα 26 χρονιά που είμαι σε αυτήν την ζωή είναι ότι ότα...

Και κάθομαι και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει..και πόσα μαθήματα τελικά μέχρι να μάθεις αυτό που προσπαθεί να σε διδάξει…θεωρώ ότι είναι στο χέρι σου να μάθεις με λίγα μαθήματα η να μάθεις με πολλά..αλλά και πάλι είναι επώδυνο..το έχω δει τόσες φορές, το έχω νιώσει άλλες τόσες…πονάει πολύ αυτή η ανάπτυξη..αν και από ότι φάνηκε (το ίδιο αποτέλεσμα 3 φορές, διαφορετική ιστορία, με παρόμοιες σκηνές, παρόμοιες πτυχές, η μόνη διαφορά ήταν η ηλικία μου και το βάθος της κάθε περίπτωσης) ίσως να θεωρούμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως. Το καλό με τα μαθήματα αυτά είναι ότι βγαίνεις πιο σοφός άνθρωπος, πιο κατασταλαγμένος αλλά και πιο καχύποπτος…όλα όμως γίνονται για κάποιο λόγο τελικά…για να μάθεις πως δεν είναι όλα χαρές…αλλά τι να κάνουμε τα δεχόμαστε και επιλέγουμε εμείς αν θα μάθουμε κάτι ή θα παραμείνουμε αδαείς..Δεν νομίζω ότι πρέπει να φοβόμαστε για κάτι..ίσως μόνο όταν θα σταματήσουν να υπάρχουν τα μαθήματα…και εκεί θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τώρα τι;ήρθε η ώρα να φύγω; Βέβαια υπάρχουν και άν...

Εδινα σημερα ενα μαθημα στο Παντειον που αφορουσε τον κοινωνικο ελεγχο ανηλικων..Μετα το μαθημα λοιπον οπως ειναι φυσιολογικο συζητουσαμε με 2 κοπελες για θεματα σχετικα με εγκληματα και γενικα γυρω απο αυτο.Αναφερθηκαμε λοιπον καποια στιγμη στις κακοποιημενες γυναικες και στα κακοποιημενα παιδια!Οταν ακουω κακοποιηση μου ερχεται κατευθειαν στο μυαλο Αστυνομια (που δεν κανει τιποτα φυσικα) και αμεσως μετα το Χαμογελο του Παιδιου (που νομιζα οτι κανει αρκετα).Λεει λοιπον η μια κοπελα οτι μια οικογενειακη της φιλη ετρωγε αρκετο ξυλο απο τον αντρα της ως που καποια μερα εφτασε στο σημειο να λουσει την οικογενεια του (την γυναικα του και τα 2 ανηλικα παιδια του) με βενζινη και να κραταει τον zippo αναμενο πανω τους.Δεν συνεχισε σε λεπτομερειες για το πως γλιτωσανε αλλα συνεχισε στις ενεργειες που εκανε η μητερα μετα απο το συμβαν.Πρωτη κινηση ηταν να παρει το Χαμογελο του Παιδιου και να τους ζητησει βοηθεια οι οποιοι (και μιλαω στον πληθυντικο γιατι δεν ξερουμε ποιος η ποιοι πηραν την αποφ...