Ποια ήταν η πρώτη φορά που ένιωσες ότι δεν σε βλέπουν;

Όταν τα τραύματα μένουν ανοιχτά, η ζωή σου καθορίζεται από αυτά.

Και μερικές φορές, οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται μέσα σε ερωτήσεις που δεν ήθελες ποτέ να κάνεις.

Δεν θέλω να πω για την πρώτη φορά γιατί δεν την θυμάμαι.

Λίγες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας υπάρχουν καταγεγραμμένες στο μυαλό μου.

Τα άλλα είναι όλα ένα θαμπό τοπίο που ξεθαμπώνει όταν ακούσω κάτι από τη μητέρα μου ή τις αδερφές μου.

Χωρίς να ξέρω αν είναι η αλήθεια αυτή, χωρίς να ξέρω ποια ήταν η δική μου αλήθεια.

Αλλά ξεθαμπώνω τις εικόνες μου μέσα από τα λόγια τους. Από τη δική τους αλήθεια.

Δημιουργώ εικόνες της δικής μου παιδικής ηλικίας από την αλήθεια τους.

Πόσο πλάνη είναι αυτό; Αλλά και πόση αυτοπροστασία...

Γιατί ξέρω ότι για να έχω ξεχάσει, υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος.

Πάντα υπάρχει λόγος που ξεχνάμε.

Και για αυτό, δεν θα με κατηγορήσω — όπως κάνω πάντα.

Θα μου πω μπράβο που βρήκα τρόπο να προστατέψω εμένα, όταν κανένας άλλος δεν μπόρεσε να το κάνει.

Έστω και με αυτόν τον τρόπο το κατάφερα.

Και μπράβο μου.

Η φορά όμως που θυμάμαι να ένιωσα έτσι, ήταν τότε που ζητούσα να με δει εκείνος.

Εκείνος που έκανα όνειρα μαζί του και τον έβαλα μέσα στο κάστρο μου χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ζητούσα να δει την αλήθεια μου, αλλά ήταν απασχολημένος με τη δική του ζωή,

χωμένος στο κινητό του για να ξεχνάει τα χρέη του και τα δικά του προβλήματα.

Και έτσι έπεσα κι εγώ πάνω από τα προβλήματά του, για να τον βοηθήσω.

Μπας και με δει.

Μπας και πει "ευχαριστώ που με έσωσες".

Μπας και καταλάβει την αξία μου.

Και καταλάβω κι εγώ το πόσο σημαντική είμαι.

Αλλά δεν το κατάλαβε ποτέ.

Και αυτό με έλιωσε.

Φυσικά και δεν έφταιγε εκείνος.

Γιατί στην πραγματικότητα, δεν ζητούσα να με δει εκείνος, αλλά ο πατέρας μου.

Δεν περίμενα να αναγνωρίσει την αξία μου εκείνος, αλλά εγώ η ίδια.

Δεν ήθελα να μου πει "μπράβο" εκείνος, αλλά η μητέρα μου.

Απλά όλα τα παιδικά μου τραύματα βγήκαν στη σχέση αυτή.

Γιατί προσέλκυσα έναν άνθρωπο να μου καθρεφτίσει ό,τι τραύμα είχα από τους γονείς μου.

Και το έκανα υποσυνείδητα, χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί.

Και πέρασαν χρόνια... πολλά χρόνια.

Μέχρι εγώ να καταλάβω όλα αυτά τα γιατί.

Μέχρι να κάνω θεραπεία και να δω εγώ ποια είμαι.

Και ακόμα ψάχνω.

Γιατί το να καταλάβω ποια είμαι δεν είναι προορισμός. Είναι ταξίδι.

Και ευτυχώς, πλέον, το κάνω συνειδητά και κατά κύριο λόγο με επίγνωση του τι, ποιον και γιατί θα προσελκύσω — ό,τι και όποιον προσελκύσω.

Και για αυτό, μου αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.

Και μια μεγάλη αγκαλιά — από εμένα προς εμένα.