Μπορώ να επικοινωνήσω;

     Βρίσκομαι παρούσα σε μια συζήτηση μεταξύ δυο αντρών (ηλικίας από 40 και πάνω). Εκ των οποίων ο ένας είναι άνθρωπος που ξέρω 12 χρόνια. Ένας άνθρωπος που έχω ζήσει μαζί του πολλές εμπειρίες και πολλά συναισθήματα. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχουμε μάθει να επικοινωνούμε. Και λέω υποτίθεται γιατί ακόμα παλεύω να βρω την τομή. Ακόμη παλεύω να λύσω παρεξηγήσεις που γίνονται στην επικοινωνία μας. Παρόλο που έχει βελτιωθεί η ποιότητα δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο που ακόμα δεν το έχουμε βρει. Γυρνάω λοιπόν στην συζήτηση μεταξύ των δυο αυτών φίλων που γνωρίζονται και κάνουν παρέα με τον δικό τους τρόπο πάρα πολλά χρόνια τώρα. Κάθομαι λοιπόν και παρατηρώ... Και δεν μιλάω... Προσπαθώ να μην βγάλω άχνα ώστε να μην επηρεάσω το κλίμα. Όσο μπορώ δηλαδή... Και ακούω προσεκτικά αυτά που εξιστορεί ο άνθρωπος (ο φίλος μου) στον φίλο του με πάσα λεπτομέρεια (σκηνές από τις ημέρες της πυρκαγιάς, όντας εθελοντής πυροσβέστης). Και όταν λέω με πάσα λεπτομέρεια μιλάω για λεπτομέρειες από το πως καιγόντουσαν τα πάντα μέχρι και το ποια στρατηγική ακολούθησαν και τι εμπόδια υπήρχαν γενικά... Καθώς λοιπόν ακούω, αρχίζω να καταλαβαίνω ότι ο φίλος μου, ο άνθρωπος που έχω ρίξει αίμα και ιδρώτα να προσπαθώ να επικοινωνήσω ακόμα και με γκρίνιες (όπως εκείνος τις λέει, κλασσική σεξιστική αντίληψη την οποία απορρίπτω), μιλάει για τις εμπειρίες του και φέρνει και τα συναισθήματα που του προκάλεσαν όλα αυτά που έζησε. ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ... που όταν γύρισε ανάθεμα αν εμένα μου είπε κάτι. Και δεν μιλάω για την ίδια μέρα, αλλά και για μέρες μετά. Όσες φορές και να ρώτησα "πώς είσαι; πως αισθάνεσαι; πως ήταν τα πράγματα εκεί;" οι απαντήσεις ήταν μιας πρότασης με την διαφορά ότι όταν γύρισε μου έδωσε και κάποιες λεπτομέρειες για το τι συνάντησε εκεί. 

    Και σκέφτομαι τελικά, πόσο δύσκολο πρέπει να του είναι να μου μιλήσει εμένα με όλο αυτό το συναίσθημα που έβγαλε στον φίλο του; Το πόσο ξένο του είναι να μιλάει για τα συναισθήματα του γενικά το ξέρω, αλλά ακόμα και στις έντονες καταστάσεις του ήταν δύσκολο να μου τα πει όπως στον φίλο του.. Και εκεί αρχίζω και αναρωτιέμαι που κολλάει το θέμα.. στην σχέση που έχουμε δηλαδή στο είδος; Στο διαφορετικό φύλο; Στην διαφορά ηλικίας; Στα χρόνια σχέσης που έχουμε; Και μετά αναρωτιέμαι δεν τον ενδιαφέρει που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε; Που ζητάω κάτι που ίσως να μην μπορεί να μου δώσει ή να μην θέλει ή να μην ξέρει πως; Δεν θα έπρεπε να αναρωτηθεί και ο ίδιος γιατί δεν επικοινωνούμε; Δεν θα έπρεπε να θέλει να έχουμε αποτελεσματικότερη επικοινωνία; Και αν όχι, τι σημαίνει γι΄ αυτόν η επικοινωνία και κατά πόσο είναι στις προτεραιότητες του; Ερωτήματα που δεν έχουν απαντηθεί ποτέ γιατί θεωρήθηκαν ως γκρίνια. Αλλά τα ερωτήματα μέσα μου παραμένουν: Μπορώ να επικοινωνήσω; Μήπως δεν ξέρω εγώ; Μήπως φταίω εγώ;

    Και κάπου εκεί καταλαβαίνω πόσο διαφορετικά μεγαλώνουν οι γονείς τα αγόρια από τα κορίτσια (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις). Δίνουν μεγάλη σημασία στα συναισθήματα των κοριτσιών και απαξιώνουν τα συναισθήματα των αγοριών. Κάνοντας τα αγόρια να γίνονται άντρες που δεν ξέρουν πως νιώθουν και γιατί, τι θέλουν και γιατί και γεμίζοντας με ανασφάλειες συναισθηματικές που μόνο η δύναμη (σωματική) και η εξουσία μπορεί να καλύψει επιφανειακά. Και αν το τσιρότο βγει; Εκεί τι θα γίνει; πως θα αντιδράσει ο άντρας που δεν έμαθε να δίνει καμία αξία στα συναισθήματα του; Μήπως του φανούν δύσκολα και τα καλύψει με φωνές και βία; Τελικά παρατηρώ ότι το να μάθουμε στα παιδιά μας (δυστυχώς ούτε και τα κορίτσια έχουν μάθει να επικοινωνούν αποτελεσματικά, απλά γι' αυτά είναι αποδεκτό να μιλάνε για το πως νιώθουν) να επικοινωνούν τα συναισθήματα τους και αυτό που θέλουν, θα είναι το πιο σημαντικό δώρο ζωής που θα μπορούσαμε να τους δώσουμε. Γιατί αυτό το δώρο θα τους φροντίσει όταν το χρειαστούν.

    Οι διαπροσωπικές σχέσεις στηρίζονται στην επικοινωνία, η ευτυχία μας στηρίζεται στην επικοινωνία και τελικά όταν μάθουμε να επικοινωνούμε με τον εαυτό μας θα μάθουμε να σχετιζόμαστε με αυτόν και τότε θα μπορέσουμε να είμαστε συν εργάτες, συν οδοιπόροι, συν τροφοί, συν ζυγοί, συν ομιλητές και πάνω από όλα συν άνθρωποι.

Και κάπως έτσι άλλη μια μέρα με μια απλή εμπειρία κατέληξε να γίνεται μια μεγάλη κοινωνική ερώτηση.