Ειμαστε 2010???

Εδινα σημερα ενα μαθημα στο Παντειον που αφορουσε τον κοινωνικο ελεγχο ανηλικων..Μετα το μαθημα λοιπον οπως ειναι φυσιολογικο συζητουσαμε με 2 κοπελες για θεματα σχετικα με εγκληματα και γενικα γυρω απο αυτο.Αναφερθηκαμε λοιπον καποια στιγμη στις κακοποιημενες γυναικες και στα κακοποιημενα παιδια!Οταν ακουω κακοποιηση μου ερχεται κατευθειαν στο μυαλο Αστυνομια (που δεν κανει τιποτα φυσικα) και αμεσως μετα το Χαμογελο του Παιδιου (που νομιζα οτι κανει αρκετα).Λεει λοιπον η μια κοπελα οτι μια οικογενειακη της φιλη ετρωγε αρκετο ξυλο απο τον αντρα της ως που καποια μερα εφτασε στο σημειο να λουσει την οικογενεια του (την γυναικα του και τα 2 ανηλικα παιδια του) με βενζινη και να κραταει τον zippo αναμενο πανω τους.Δεν συνεχισε σε λεπτομερειες για το πως γλιτωσανε αλλα συνεχισε στις ενεργειες που εκανε η μητερα μετα απο το συμβαν.Πρωτη κινηση ηταν να παρει το Χαμογελο του Παιδιου και να τους ζητησει βοηθεια οι οποιοι (και μιλαω στον πληθυντικο γιατι δεν ξερουμε ποιος η ποιοι πηραν την αποφαση να δωσουν τετοια απαντηση) της απαντησαν οτι εμεις ΔΕΝ μπορουμε να κανουμε τιποτα κυρια μου καλεστε την Αστυνομια.Μην ξεροντας τι απαντηση θα παρει και απο κει η κοπελα πηρε την Αστυνομια (που μονο Αστυνομια δεν ειναι) και φυσικα η απαντηση ηταν ΦΟΒΕΡΗ που ειλικρινα αναρωτιεμαι ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ 2010?? Δεν μπορουμε να κανουμε κατι Κυρια μου, ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΑΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ!!!!!!!!!  Ηθελα και εγω λοιπον να πω ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ σε οποιον/οποια απαντησε ετσι στην κακοποιημενη κυρια και να δωσω τα θερμα μου ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ....Ειστε ενα υπεροχο ατομο ειλικρινα που σας αξιζει καθε ευτυχια γιατι πανω απο ολα ειναι το ΚΑΘΗΚΟΝ (λεξη που μαλλον εχει χασει την σημασια της στις μερες μας) και φυσικα μπορω να πω οτι 2010 και ειμαστε ολοι ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ....ΕΛΕΟΣ για μια ακομα φορα η Αστυνομια εδειξε τον καλυτερο εαυτο της!!!Αναρωτιομαστε λοιπον εμεις οι λεγομενοι αυριανοι κοινωνιολογοι/εγκληματολογοι για ποιο λογο υπαρχει αυτος  Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ σκοτεινος αριθμος οσον αφορα την κακοποιηση??Μα που να στραφουνε οι δυσμοιρες?οταν το ιδιο το κρατος (εννοωντας την ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ που ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΕΙ πανω απο ολα)που υποτιθεται προστατευει τους αθωους οχι μονο δεν κανει τιποτα αλλα τις προτρεπει να γυρισουν ΠΙΣΩ στην υπεροχη ζωη γεματη κακοποιηση...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποια ήταν η πρώτη φορά που ένιωσες ότι δεν σε βλέπουν;

Όταν τα τραύματα μένουν ανοιχτά, η ζωή σου καθορίζεται από αυτά. Και μερικές φορές, οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται μέσα σε ερωτήσεις που δεν ήθελες ποτέ να κάνεις. Δεν θέλω να πω για την πρώτη φορά γιατί δεν την θυμάμαι. Λίγες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας υπάρχουν καταγεγραμμένες στο μυαλό μου. Τα άλλα είναι όλα ένα θαμπό τοπίο που ξεθαμπώνει όταν ακούσω κάτι από τη μητέρα μου ή τις αδερφές μου. Χωρίς να ξέρω αν είναι η αλήθεια αυτή, χωρίς να ξέρω ποια ήταν η δική μου αλήθεια. Αλλά ξεθαμπώνω τις εικόνες μου μέσα από τα λόγια τους. Από τη δική τους αλήθεια. Δημιουργώ εικόνες της δικής μου παιδικής ηλικίας από την αλήθεια τους. Πόσο πλάνη είναι αυτό; Αλλά και πόση αυτοπροστασία... Γιατί ξέρω ότι για να έχω ξεχάσει, υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος. Πάντα υπάρχει λόγος που ξεχνάμε. Και για αυτό, δεν θα με κατηγορήσω — όπως κάνω πάντα. Θα μου πω μπράβο που βρήκα τρόπο να προστατέψω εμένα, όταν κανένας άλλος δεν μπόρεσε να το κάνει. Έστω και με αυτόν τον τρόπο το κατάφερ...
Διαβάστε περισσότερα

“Κοίτα με, Μαμά"

  Έχω κλείσει τα μάτια μου και βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα μικρό παιδί. Μπροστά μου είναι η μητέρα μου, και την κοιτάω από χαμηλά προς τα πάνω, σαν θεό, και με παράπονο της λέω: «Κοίτα με.» Κάθομαι και περιμένω ένα βλέμμα της. Να με δει. Να δει ότι είμαι μπροστά της. Αλλά εκείνη είναι εγκλωβισμένη στο δικό της τραύμα. Στη δική της μητέρα. Κι εγώ… εκεί. Με τα χέρια σηκωμένα, να περιμένω μια αγκαλιά. Και περιμένω... Κοίτα με, μαμά. Κοίτα με. Κοίτα τις όμορφες ζωγραφιές που έχω κάνει. Κοίτα πόσο όμορφη είμαι. Κοίτα πώς έχω γίνει, πώς έχω μεγαλώσει, τι έχω καταφέρει στη ζωή μου. Πόσα πράγματα έχω καταφέρει. Πες κάτι, μαμά. Πες κάτι. Ένα μπράβο. Ένα «είμαι περήφανη». Πες: «είμαι εδώ για σένα». Αλλά κοίτα με. Και δεν με κοιτάς. Κοιτάς τη δική σου μητέρα. Και περιμένεις από εκείνη τα ίδια πράγματα που περιμένω εγώ από εσένα. Και έτσι με κοιτάει το παιδί μου. Αλλά δεν το βλέπω — γιατί κοιτάω εσένα. Και εσύ… δεν με βλέπεις καν. Κι ακόμα περιμένω. Μετά από τόσα χρόνια, το παιδί μ...
Διαβάστε περισσότερα

Μπορώ να επικοινωνήσω;

       Βρίσκομαι παρούσα σε μια συζήτηση μεταξύ δυο αντρών (ηλικίας από 40 και πάνω). Εκ των οποίων ο ένας είναι άνθρωπος που ξέρω 12 χρόνια. Ένας άνθρωπος που έχω ζήσει μαζί του πολλές εμπειρίες και πολλά συναισθήματα. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχουμε μάθει να επικοινωνούμε. Και λέω υποτίθεται γιατί ακόμα παλεύω να βρω την τομή. Ακόμη παλεύω να λύσω παρεξηγήσεις που γίνονται στην επικοινωνία μας. Παρόλο που έχει βελτιωθεί η ποιότητα δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο που ακόμα δεν το έχουμε βρει. Γυρνάω λοιπόν στην συζήτηση μεταξύ των δυο αυτών φίλων που γνωρίζονται και κάνουν παρέα με τον δικό τους τρόπο πάρα πολλά χρόνια τώρα. Κάθομαι λοιπόν και παρατηρώ... Και δεν μιλάω... Προσπαθώ να μην βγάλω άχνα ώστε να μην επηρεάσω το κλίμα. Όσο μπορώ δηλαδή... Και ακούω προσεκτικά αυτά που εξιστορεί ο άνθρωπος (ο φίλος μου) στον φίλο του με πάσα λεπτομέρεια (σκηνές από τις ημέρες της πυρκαγιάς, όντας εθελοντής πυροσβέστης). Και όταν λέω με πάσα λεπτομέρεια μιλάω ...
Διαβάστε περισσότερα