Φεύγεις ή μένεις?

Και είναι και κάποιοι που σου λένε η φυγή δεν είναι λύση, αλλά δειλία. Αυτοί οι κάποιοι ήθελα να ήξερα έχουν έρθει ποτέ σε σημείο να θέλουν να φύγουν για να σταματήσουν να πονάνε ή απλά λένε κάτι έτσι χωρίς να σκέφτονται. Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί για την ψυχική μας υγεία  Αν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ΝΑΙ θα μείνω εδώ που είμαι και θα αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία είτε σωματική είτε ψυχολογική γιατί ΜΠΟΡΏ να το κάνω και έχω αντοχές, τότε ποιος μπορεί να ασκήσει κριτική σε μια απόφαση μας η οποία έχει παρθεί μετά από κάποια πολύ σημαντικά γεγονότα? Αυτό που έχω καταλάβει στα 26 χρονιά που είμαι σε αυτήν την ζωή είναι ότι όταν εσύ ο ίδιος νιώθεις ψυχικά σε κώμα ή ακόμα και νεκρός τότε κανείς μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει ότι είσαι δειλός. Κανείς δεν μπορεί να εκφέρει άποψη όταν δεν έχει περπατήσει στα παπούτσια σου έστω και για 100 μέτρα, όχι παραπάνω. Η ηρεμία που χρειάζεται η ψυχή μας είναι δεδομένο ότι είναι δυσεύρετη και για αυτό όταν έχουμε μια ευκαιρία να την βρούμε καλό είναι να την αρπάζουμε από τα μαλλιά, χωρίς να μας ενδιαφέρει το τι θα πει ο κόσμος. Και εν τέλει ποιος είναι αυτός που μπορεί να  πει κάτι και να ξέρει ακριβώς το τι έχεις περάσει? Ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικοτήτα που ζει τελείως διαφορετικά από τους άλλους. Για αυτό και η πραγματικότητα στην ουσία είναι η υποκειμενική αντίληψη του κάθε ανθρώπου για τα γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή του. Καλό βέβαια θα ήταν αν μας ενδιαφέρει κάποιος άλλος άνθρωπος να προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε. Όχι απλά να λέμε ναι έχεις δίκιο, όχι κάνεις λάθος. Αν πραγματικά ενδιαφέρεστε για αυτόν/αυτήν τότε προσπαθήστε να μπείτε στην θέση του. Ψάξτε το γιατί  Σε έναν κόσμο που πραγματικά δεν υπάρχει το κοινωνικό ενδιαφέρον πια, καν'τε εσείς την εξαίρεση και ενδιαφερθείτε ΑΝ μπορείτε για κάποιον άλλον εκτός του εαυτού σας. Γιατί η μια πάστα ανθρώπων είναι αυτή ενώ η άλλη είναι η πάστα που έχει έρθει στην γη για να πονάει. Μόνιμα. Γιατί το μάθημα που πρέπει να πάρει η ψυχή των ανθρώπων αυτών είναι αυτό. Να μάθει να πονάει. Και όσο δεν μαθαίνει τόσο θα πονάει.